De Brossies enzo

'Fact' III: Die ene DVD in mijn verder best serieus te nemen verzameling

Ik herinner me veel televisie van vroeger.
Van de tijd dat ik in mijn pyjamaatje nog even mocht kijken.
Op vrijdagavond en zaterdagavond.
Omdat ik dan ietsje langer op mocht blijven.
Omdat ik de volgende dag niet naar school hoefde.
Ik denk aan de Wiekentkwis, bijvoorbeeld.
Aan de Ted-show.
En aan Spel-zonder-grenzen.
Met Fred Oster, Ted de Braak en Dick Passchier.
Ik stel me een bakje Nibb-Its en een extra glaasje sinas voor.
Denk ik aan mezelf als klein kind.
Dan duurt het niet lang voor deze televisieprogramma’s de revue passeren.

Ik denk trouwens ook aan Eddy Beckers.
Met ‘Kwistig met Muziek’.
Volgens mij geen hond die nog weet wat dat was.
Maar ik dus wel.
Een beetje suf.
Vond ik als kind al.
Maar er zat één spelletje in, waar ik per definitie ernstig van ging giechelen.
Quizmaster Eddy Beckers en de twee (overgebleven??) kandidaten zaten naast elkaar.
Alle drie op een kruk.
Maar de kandidaten zaten in een soort hokje; een soort loket.
We zagen van hen alleen hun romp en hoofd.
Op hun hoofd een koptelefoon.
En dan kregen ze vragen.
Was het antwoord goed; dan werd de kruk omhoog gezet.
Maar was het antwoord fout; dan ging de kruk omlaag.
Met een beetje geluk voor de tv-kijker, ontstond er dus wel eens een situatie
waarbij één kandidaat hoog boven Eddy Beckers,
hoog boven zijn loket,
uittorende terwijl we van de andere kandidaat hoogstens nog een stukje koptelefoon zagen.
Alleen de gedachte aan die mogelijkheid deed me al gniffelen en giechelen.
En eigenlijk vind ik dit al een bekentenis op zich.
Maar ik was op weg naar een ander ‘fact’.

Want er was natuurlijk ook kindertelevisie.
Ik herinner me de Bereboot.
Bolke de Beer. Calimero. De film van Ome Willem.
De familie Knots. Stuif ’s in. Ren je Rot.
In willekeurige volgorde maar allemaal op woensdagmiddag.
En ik was fan van Klassenwerk; voor zover ik me herinner op zaterdagmiddag.
Met Hans van Willigenburg en Tonny Eijk.
En ik vond ‘De Zevensprong’ superspannend.
Die meester met dat groene haar.
Mijn meester was ook leuk! Maar groen haar slaat natuurlijk alles!!

En, nog zo’n bekentenis op zich, ik keek ook naar EO’s kinderkrant.
Ik weet nog dat ik keek. En ik weet nog dat de man die het presenteerde
Ontegenzeggelijk de inspiratiebron moet zijn geweest van ‘Kreatief met Kurk’.
Waar ik later dan weer naar keek.

Verder bewaar ik goede herinneringen aan The Love Boat,
The Flying Doctors, Dick Turpin,
de herhalingen van Catweazle en zelfs Zeg ‘ns Aaa…

Maar ik krijg al tranen in m’n ogen als ik denk aan die ene serie.
Over die familie die het zo zwaar voor haar kiezen kreeg.
Keer op keer.
Maar dan toch de ‘silverlining’ van iedere ‘dark cloud’ zag.
En dòòrging. Iedere keer weer.
Met vertrouwen.
In elkaar.
In de toekomst.
En in Hem.
Knap hoor.

Eigenlijk is het een serie die je moet kijken als je ziek op de bank ligt.
Zielig.
Met een dekentje.
En een emmer.
Voor het geval dat.
Zwelgend in zelfmedelijden.
Rillerig van de koorts.
En een bordje met een voorzichtig aangekloven droog beschuitje.

Maar af-en-toe zomaar een aflevering kan ook geen kwaad.
Mij tenminste niet.
En oké… dan kun je tegenwoordig ook bij SBS-6 terecht.
Zo tegen etenstijd, geloof ik.
Maar dat zijn afleveringen van later.
En daarmee toch minder.
Nee, ik wil die van de eerste series.
Tranentrekkend heerlijk.
Heerlijk tranentrekkend.

En dus.
Was daar voor mijn laatste verjaardag.
Een DVD .
Met de complete eerste serie.
Nu staat ‘ie tussen DVD’s van series als Oud Geld, Cold Feet en Pleidooi en Pride & Prejudice
(kunt u de kinderen even opsluiten; dan kijken we hem in één keer uit…!)
en van films zoals The Piano, Bridges of Madison County, Jane Eyre,
Jesus Christ Superstar, Donnie Brasco, Out of Africa, Pulp Fiction,
The Graduate, Romeo & Juliet, A room with a view en
Once upon a time in the west.

Zo af-en-toe kijken we een aflevering.
Beter niet meer dan één.
Want dan krijg je toch wel een beetje jeuk.
Maar toch….
Zo heerlijk.
Zo tranentrekkend heerlijk.
Zo tranentrekkend heerlijk fout.

De verhalen van Laura; de belevenissen van de Familie Ingalls…..

- Fact III: Voor mijn 38e verjaardag kreeg ik een driedubbele DVD met de complete eerste serie (inclusief pilot!!) van 'The Little House on the Prairie' (Ook wel bekend als 'Het kleine huis' of 'Het kleine huis op de prairie') -

PS: Ooooooohh!!!....  En dan die aflevering waarin Mary blind wordt.......  Tissues!!!!

Kennis van anatomie in zang en gebaar

Tja, wat zal ik zeggen...
Ik hoop maar dat ze geen dokter (willen) worden...

'Fact' II: Mijn eerste Valentijnscadeau

Ik was waarschijnlijk een jaar of negen.
En mijn vader gaf mijn moeder een mooie bos bloemen.
Mijn moeder legde uit dat dat voor Valentijnsdag was.
En dat je op die dag iemand van wie je houdt, verrast met een bosje bloemen.
Ik kan me niet herinneren dat ‘anoniem kaartje’ in haar uitleg voor kwam.
Of een ander soort cadeau.
Het zou trouwens zomaar kunnen
Dat mijn herinnering selectief is.
Maar goed.
Voor mij was Valentijnsdag dus de dag.
Dat je bloemen gaf aan ‘iemand van wie je houdt’.

Ik ging naar de bloemist.
En kocht een bosje bloemen.
En bracht het naar m’n oma.

Oma leek geen idee te hebben van Valentijnsdag.
En stond wat verbaasd te kijken.
Ik bedacht me later dat oma niet vaak bloemen had.
In huis.
Alleen nep-bloemen.
Van plastic.
Rode rozen.
Met soms een beetje stof op de blaadjes.
Misschien hield oma wel niet van bloemen.
En daar stond ik dan.
Met bloemen.
Oma geen idee waarom.
Ik zei "voor Valentijnsdag!".
Maar er ging geen lampje branden.
En dat paste eigenlijk wel bij oma.
Ik legde uit.
Dat je op die dag bloemen gaf.
Aan iemand van wie je houdt.
Oma vond het wel lief.
Maar om nou te zeggen dat ze enthousiast was….
Ik herinner me niets meer dan
“Dat had toch niet gehoeven”.

Ik voelde me stom.
Zo stom.
Een Valentijnscadeau dat je moet verklaren.
Is net zoiets
Als een mop die je moet uitleggen.

De bloemen gingen in een vaas.
En ik ging maar weer weg.
Oma nooit meer over gehoord.
En aan m’n moeder volgens mij nooit verteld.

- Fact II: Mijn eerste Valentijnscadeau kocht ik voor m’n oma -

'Fact' I: 'Mijn huidige echtgenoot' en de achternaam van mijn oudste kind

Ik twitterde onlangs.
Iets over ‘mijn huidige echtgenoot’.
Meteen diverse reacties.
Of ik plannen had.
Niet in het minst kan ik u vertellen.
Maar ik ben me er daarentegen ook terdege van bewust.
Dat plannen in hun spreekwoordelijke hempie staan.
Als (echte) liefde voorbij komt denderen.

Maar goed, ‘mijn huidige echtgenoot’
is mijn eerste echtgenoot.
Maar voor ‘mijn huidige echtgenoot’
Ben ik de tweede.
Daar ben ik open over.
Altijd geweest. Zoals hier.
Evenals over het feit.
Dat dat niet voor alle betrokkenen een leuke herinnering is.

Desondanks.
‘Mijn huidige echtgenoot’ en ik woonden zes jaar samen.
Toen de scheiding van zijn toenmalige echtgenote werd uitgesproken.
Ik was inmiddels 8 maanden zwanger van wie Brecht zou blijken te zijn.
Dus ‘togen’ wij gezamenlijk naar de gemeente.
Om nog voor de geboorte van ons kind.
Mijn huidige echtgenoot zijn kind te laten erkennen.
Een kind waarvan ik wilde.
Dat het zijn achternaam zou krijgen.
Betere naam.
Vond ik.
Maar de medewerkster achter de balie stak daar een stokje voor.
“U bent met iemand anders getrouwd.”
Spuugde ze hem met afschuw toe.
Terwijl ze mij afschuwelijk aan keek.

Allang van tafel en bed.
Maar administratief nog niet verwerkt.
Het kwam er eigenlijk niet meer van.
Nog eens naar de gemeente te gaan.
Maar Brecht kwam wel.

Amper halverwege het benodigde aantal centimeters.
Zei, pardon: schreeuwde, iedere vezel in mijn lijf; “Persen!!”
Maar dat mocht natuurlijk niet.
En dus hield ik dat urenlang, zo goed en zo kwaad als mogelijk, tegen.
(“Je krijgt er zoveel voor terug… “ / “Later lach je er om!”)
Maar ik kreeg een dochter.
En spierpijn zoals geen enkele andere ‘workout’ je ooit op kan leveren.

Ik kreeg m’n voet niet over de rand van de douchebak.
Ik kreeg m’n voeten niet in m’n joggingbroek.
Terwijl die gewoon op de grond lag.
Lopen behoorde niet tot de mogelijkheden.
Dus ‘mijn huidige echtgenoot’ ging alleen naar het gemeentehuis.
Voor de aangifte van de geboorte van het nieuwe leven.
Zonder dat hij haar had erkend.
Het nieuwe leven kreeg daarom mijn achternaam.

Vier dagen later.
Op de dag dat de natuur Brecht had gepland.
Hielp de kraamhulp me in een broek.
Kon ik weer een beetje zitten.
En schuifelde ik samen met ‘mijn huidige echtgenoot’.
Opnieuw naar de gemeente.
Alsnog erkende hij onze dochter.

En gaf ik haar zijn naam.

- Fact I: Mijn oudste dochter had de eerste dagen van haar leven mijn achternaam. -

Nou ja zeg! Over dank, nominaties en een belofte tot 'facts'

Zit je net in een behoorlijk inspiratieloze periode en dan is ‘ie er opeens: 
de ‘beautiful blogger award’.
Nee, ik ben niet de enige die hem krijgt toegeschoven.
Nee, ik ben bepaald niet de eerste die op deze manier beloond word.
Maar.
Toch.
Ik ben vereerd.
Zeer vereerd.

Mijn dank gaat uiteraard uit naar Repel.
Zij kreeg er maar liefst twee (tegelijk) en deelde er (dus) vervolgens 14 uit.
En nee, dat ervaar ik niet als devaluatie van ‘mijn’ award.
Want.
IK (..)
Kreeg de award omdat, en ik citeer ‘ze zo mooi over haar kindjes kan schrijven’.
En dat vind ik zo’n vreselijk lieve aai over m’n bol!
Dus ik herhaal: ik ben vereerd.
Waarmee ook al weer?
Hiermee!:

Nou zitten er wat consequenties aan het krijgen van zo’n award.
Zo hoor je je dank uit te spreken (check!);
de award op je blog te zetten (check!)
en de persoon die je heeft genomineerd te linken (check!).
Maar vervolgens moet je 7 interessante ‘facts’ over jezelf delen
én 7 andere bloggers nomineren.

Euh…. Jaaaah….

Om maar eens met dat laatste te beginnen.
Zo’n vreselijk actieve blogbezoeker ben ik niet.
En hoewel ik een klein aantal vaste adresjes heb,
vind ik het niet juist om deze maar gewoon allemaal een award te geven.
Niet eens omdat ik die mensen zo’n award niet gun,
maar een aantal heeft de award ongetwijfeld al eerder toegeschoven gekregen
en ik ben van mening dat als ik met prijzen ga smijten,
het dan wel moet zijn omdat ik de ontvanger net even nog een tikkie hoger heb zitten.
En voor de goede orde:
daarmee wil ik niets af doen aan de blogs van hen die ik niet nomineer.

Ik deel dus iets minder nominaties uit; ik houd het bij vier.

Wat mij betreft is de award bovendien een prijs die je mag ophalen,
maar ook net zo goed aan je voorbij mag laten gaan.
Een award die je in je zak mag steken zonder er verder nog enig aandacht aan te besteden;
het is jullie feestje!
Om precies te zijn; het feestje van:

Rooibossie omdat ze zo rustig blijft in stukjes die steeds bij de lezer de vraag neerleggen of het autobiografisch is of niet. 
Respect!
(Oeps!... ik zie net dat Rooibossie gisteren haar al eerder toegeschoven award plaatste én dat de Brossiemamma daar min-of-meer ook een award kreeg!! (DANK!!)... Doet niets af aan mijn Respect...)

Yvetteretteketet omdat ik smoorverliefd ben op haar jongste zoontje terwijl ze al drie van die leukerds had én omdat ik haar weliswaar zo mijn kleuters in haar klas zou toevertrouwen maar haar van harte een toekomst als professioneel taartenbakster gun.
Want zegt u nou zelf; het water loopt je toch in de mond bij die taarten van haar?
En die zijn gewoon te bestellen, mensen!!
Respect!

Liane omdat zij en ik geografisch redelijk ver elkaar verwijderd zijn maar gevoelsmatig vaak net zo dicht bij elkaar zitten als onze geboortedata.
Momenteel helaas grotendeels aan huis gebonden maar zij slaat zich er (weer) manmoedig doorheen. Respect!

Nieuwerd omdat ze een Leukerd is die een tijdje geleden als Nieuwerd is doorgegaan.
Respect!

Tja… en dan resteren nog die zeven interessante ‘facts’….
Zeven bekentenissen over jezelf.
Ik herhaal zeven.
Ik herhaal interessant.

Dat ‘interessant’ skip ik gewoon net zo gemakkelijk als drie nominaties.
Blijven er zeven bekentenissen over.
En dat gaat,
en dat beloof ik bij deze plechtig!,
zeven logjes opleveren.
Echt.
Niet iedere dag één
en hoogstwaarschjnlijk ook niet zonder andere logjes tussendoor.
Maar ze komen.

Bij deze dus nogmaals dank aan Repel, die ik overigens zou nomineren vanwege haar hartveroverende, eerlijke openheid als zij niet al twee awards op zak had.
Respect!
Dank dus.
Ook voor deze aanlevering van schrijfstof tijdens een inspiratiedip!

U hoort van mij!

De lijnen uitzetten

Tijdens de spelletjes die we speelden, had mijn zus de regie.
Zij verzon het spel en vertelde wat ik moest doen. Ik deed meestal braaf wat zij zei.
Soms verzon ik een eigen inbreng of, nog brutaler, een voorstel voor een ander spel,
maar deze werd doorgaans afgedaan met een
“Ja, dat is ook leuk, maar dat doen we nu even niet.”
Mijn zus hield van duidelijkheid.
Ooit maakte zij mij het eerste lid van A.F.C.:
‘Anja’s Fiets Club’.
Het tweede lid werd een volgzaam buurmeisje.
Omdat het ledental niet groter werd dan dat,
werden wij samen met een heus wedstrijdformulier de wijk in gestuurd
voor een puzzeltocht die mijn zus had uitgezet.
Samen fietsten wij de route en vulden de vragen op het formulier in,
in de hoop dat een fout antwoord niet zou leiden tot verhoogde contributie.
Het bleef overigens bij één puzzeltocht want A.F.C was geen lang leven beschoren.

Bij spelletjes thuis is het overduidelijk Brecht die de lijnen uitzet.
‘Vadertje-en-moedertje’ maar vooral ‘Schooltje’ is favoriet.
Uiteraard is Brecht in dat geval de juf. Joep en Madelief doen keurig wat hen gezegd wordt.
Een improvisatie van hun kant heeft een reprimande van Brecht tot gevolg. 
Juf Brecht wordt echter pas echt moedeloos als Joep en Madelief helemaal niets
blijken te begrijpen van een begrip als ‘Uit de kast werken’
en niet netjes ‘Goedemorgen’ terug zeggen als Brecht haar beide leerlingen welkom heet.

Ik vraag de juf iets vriendelijker te doen,
bemiddel tussen de juf en haar leerlingen
en verwacht in de lente Joep en Madelief op hun fietsje door de wijk te zien rijden;
benieuwd wie de puzzeltocht wint!