De Brossies enzo

Madelief tekent oma

En als u nou denkt
'Wat heeft oma op 'r wangen?'
Dat zijn 'r wangen!!
En daarboven haar oren.
Duidelijk toch??

Madelief in 2009

Jongste.
Lekker toetje.
De slagroom op de taart.
Ons eigenwijze ding.
Keek al eens terug op 2007 en 2008.
En nu ligt 2009 al weer bijna achter haar.
Met 3 jaar op de teller, denkt Madelief het allemaal al te weten.
Nog een half jaar voor ze gaat kleuteren.
Maar als peuter blikt ze eerst noge ven terug.

In 2009:
Gaf Madelief onverminderd veel om haar knuffel 'Ratje'.
Het ding stinkt. Maar wassen mag niet, want dan is 'Ratje' 'Ratje' niet meer. De mamma spoelt stiekem wel af-en-toe.
Bij de overgang van ledikantje naar groot bed was Madelief 'Ratje' weer regelmatig kwijt.
De pappa of mamma moest 'Ratje' dan heul snel voor Madelief pakken.
Gelukkig valt 'ie inmiddels niet meer zo vaak uit bed want het is nog steeds niet tot Madelief doorgedrongen dat ze hem ook zelf kan pakken.
Oerigens gaf Madelief wel een tot Biba-boerderij-Bart verklede man een hand, maar bij Sinterklaas durfde ze dat niet.

At Madelief nog steeds niet erg best.
Vaak heel weinig en minstens zo vaak met flinke tegenzin.
Dat geldt voor de doordeweekse 'warme maaltijd'. Brood laat Madelief zich wel lekker smaken.
Op z'n tijd een appeltje of een banaantje. En Madelief at van de zomer een flinke tros druiven op.
En poffertjes, pannenkoeken en patat gaan meestal ook heel makkelijk naar binnen.
En net als broer en zus kan Madelief met chocola de grote verdwijntruc doen.

Bewoog Madelief zich nog steeds zo grappig. Maar hoe leg ik het uit....
Het bovenlijfje doorgaans voor de beentjes uit.
Hoofd achterover; trots met 'r kleine neusje in de wind. En dan een beetje dribbelend.
Haar loopje is haar karakter waardig; bijzonder eigenwijs.
Of anders gezegd: een beetje raar, maar wel lekker!
Laat Madelief maar schuiven...

Kreeg Madelief het voor elkaar om luier-loos door de dag te komen.
Helaas iets minder succesvol dan in eerste instantie gedacht.
Want Madelief vindt de grote boodschap bij nader inzien toch wel een beetje eng en wil tegelijkertijd absoluut geen luier meer.
Het lukt haar wonderbaarlijk genoeg om het bijna moeiteloos op te sparen tot de nacht.
De nacht met luier.
En dat is 's morgens niet altijd even fris....

Ontplooide Madelief zich tot een heus strijkkraaltjes-talent.
Waar Brecht mooie patronen maakt in allerlei vormpjes of zelfs bijna kleine tekeningen met strijkkraaltjes,
daar friemelt Madelief elk vormpje, groot of klein, helemaal vol met willekeurig welk strijkkraaltje voor haar kleine vingertjes komt.
Gooit ze reeds geplaatste strijkkraaltjes per ongeluk om, met haar mouw ofzo,
dan zet ze die geduldig opnieuw neer. En dat kan ze uren (of toch minstens één uur...) volhouden.
Haar loopje mag dan vreemd zijn; de fijne motoriek gaat prima!
Het ziet er overigens minstens zo eigenwijs uit....

Geloofde Madelief vaak dat ze heel wat is. Spuit elf van drie turven hoog. Maar toch.
Bij een ruzie onenigheid met de pappa of mamma gooit ze er nog ene schepje eigenwijzigheid bovenop.
Ze draait zich demonstratief om naar willekeurig welke muur en laat gekrenkt weten dat ze niet
naar pappa of mamma wil kijken en wel naar de muur.
En je zou haar bijna geloven.

Leerde Madelief dat het heel leuk is op de peuterspeelzaal.
In tegenstelling tot haar broer heeft Madelief daar geen moment aan getwijfeld of over in gezeten.
Alleen spelen of spelen met anderen; Madelief vindt het allemaal leuk.
Puzzelen, vadertje&moedertje, zingen, gymmen, liedjes zingen, noem-maar-op;
Madelief vindt het allemaal even leuk.
En waar wij de eerste weken van Madelief haar leven vooral een Madeliefje met een boze frons zagen,
daar heeft ze in 2009 weer heel vaak laten zien dat ze heerlijk kan lachen. En giechelen.

Knuffelde Madelief lekker en lekker veel.
Madelief eist je simpelweg op als ze wil knuffelen.
Net zo simpel als ze je de rug toekeert als ze boos is. Gelukkig knuffelt ze (vooralsnog) vaker.
En geeft lekker veel kusjes.
Een favoriet moment is vlak voor het slapen gaan.
Brecht heeft in het ritueel inmiddels de plaats van de mamma ingenomen en zit met een groot boek
op schoot prachtige verhalen te verzinnen bij de plaatjes die ze ziet.
Terwijl de mamma jaloers is op de fantasie van haar oudste dochter, kruipt ze met jongste dochter
onder het dekbed en waar zij samen lachend de dag wegkroelen,
Pappa probeert aan de andere kant van de kamer hetzelfde met zoon te doen.
Maar zoon moet tot op het laatste moment springen en huppelen op het bed. Vindt hij.
Zielig voor de pappa eigenlijk hè?

Luisterde Madelief vaak naar grote zus Brecht die ze 'heel hoog heeft zitten'.
Wat Brecht doet is mooi; wat Brecht doet is prachtig.
Hoewel we kunnen zien dat er wel grenzen zijn bij Madelief. Maar als Brecht het zegt, is het zo.
Denkt Madelief.
En wij zijn benieuwd hoe lang dat nog zo blijft.

Lief Madeliefje.
Wat schrok ik toen ik jou voor het eerst zag.
Toen nog als 'kind 2'.
Op de echo.
Maar een leven zonder jou.
Ik kan me er niks meer bij voorstellen.
Alleen dat het minder leuk zou zijn.
Ik hoop op een heerlijk 2010.
Voor jou.
Met jou.
En nog vreselijk veel jaren daarna.
Onverschrokken.

 

   

Madeliefje staat droog!

Zo heerlijk om te horen.
Zo maar uit Madelief 'r mond:
   'Mamma, ikke plasse'
En dan, als we samen op het kleinste kamertje zijn
   'Komt niet...'
Gevolgd door
   'Eve wache..'

Want Madelief schoot heftig in paniek.
Toen we besloten dat we het eigenlijk best zat waren.
Zeker omdat Madelief het eigenlijk best kon.
Pappa en mamma hielden voet bij stuk.
En prinsessen-stickers deden de rest.
En dat allemaal in Sinterklaastijd.

Broer moet nog wat vaker oefenen.
Want deed hij het 's morgens nog goed.
En hield 'ie de boel keurig droog.
Stond 'ie 's middags al tot z'n enkels in het nat.
Toen 'ie bedacht dat 'ie misschien moest plassen.
Maar Joep komt er ook wel.

Ondertussen hebben wij even de gelegenheid om te genieten.
Van tijdelijk mijn drie meest favoriete 'zinnen'.
'Ikke plasse'
'Komt niet'
'Eve wache'
Uit het mondje van Madelief.
Want Madelief doet het tegenwoordig...
Zonder luier!!

Madeklaas

Met de excuses voor het feit dat het 'slechts' een foto van een mobieltje is....

Van plezier

Schotel Madelief een draaiorgel voor
En ze doet een dansje.
Van plezier.

Brecht en Joep
Volgen.
Enthousiast.
Van plezier.

Ik loop over.
Van plezier.

Hophop-peppep!

Duidelijk toch?:

Spongebob-Squarepants!

Oh enne... we vinden het vet-knap (zou Brecht zeggen...) dat Annelies en Liane het gewoon goed hadden!

Hophop-peppep?

Brecht heeft 'm ontdekt.
Tot onze spijt.
Eigenlijk.
Want wij vinden er niks aan.
Eigenlijk.
Maar goed.
Brecht heeft 'm ontdekt.
Op Nickelodeon.
En zij beheert de afstandsbediening.
Als ze de kans krijgt.

Joep vindt er niks aan.
Wordt een beetje chagrijnig zelfs.
Van verplicht meekijken.
En wij snappen 'm wel.
Want wij vinden er ook niks aan.
(Hebben ook geen zin om daar ons best voor te doen.)

Madelief laat het koud.
Lijkt het niet echt leuk te vinden.
Maar ook niet heel vervelend.
Want alles wat Brecht doet.
Is prachtig.
Vindt Madelief. (!)
En alles wat Brecht leuk vindt.
Is dus leuk.
Vindt Madelief. (!)

En dus praat Madelief mee.
Als Brecht er over vertelt.
En hoewel Brecht zelf nog wat moeite heeft met z'n naam.
Draait Madelief daar haar handje niet voor om.

"Vech hophop-peppep leuk!"
Aldus Madelief.
Waarbij ik nog kan ondertitelen dat 'Vech' 'Brecht' betekent.
Maar 'hophop-peppep'????

U enig idee???

Meisje te water

Zo maar een foto van Madelief.
In het zwembadje.
In de achtertuin.
(Niet van één van de afgelopen dagen overigens,
Want toen stond het badje daar niet...)
Want daar heeft 'ons Miefje' het goed naar haar zin.
En Madelief steekt sowieso lekker in haar vel.
De laatste tijd.
(Waar broer (weer) een tijdje peuterpuber-fratsen heeft;
zo leuk dat het stel elkaar afwisselt...)

Da's leuk.
Da's genieten.
Da's eigenwijze bekkies kijken.

'

Da's Madelief!

Zelluf doen

Madelief is eigenwijs.
Niet een beetje.
Maar een boel.
Boel eigenwijs.
En het bekende 'zelluf doen' gaat niet aan Madelief voorbij.
Allerminst.
We weten niet beter.
We mogen niks meer.
Als het aan Madelief ligt.
Daar waar Joep ieder vorm van hulp zich doorgaans laat welgevallen.
Daar wordt Madelief boos van iedere helpende hand.
Hoe klein ook.
(Zowel de hand als Madelief).

En dus kleed Madelief zich zelf aan.
Uiteraard.
En kijkt mamma toe met fototoestel.
(Met hier en daar een 'gat' omdat Joep er dus anders over denkt...)

Oh enne... het 'haren kammen' en het aankleden waren in dit geval niet één en dezelfde gelegenheid.
Maar Madelief maakt van elke gelegenheid gebruik...

Hobbies: verkleden - II

Gewoon in Gouda.
Gewoon een filmsterretje!

Oh nee!!
Gewoon Madelief!!!

Schmink

Grote zus is al tijden volledig door de wol geverfd.
Die begint al 'Prinses' te roepen
zodra de kwasten in beeld zijn.
En als die niet in het assortiment zit;
neemt ze schoorvoetend genoegen met een vlinder.
Maar Madelief was nog nooit onder handen genomen.
Zonder opzet overigens.

Afgelopen weekeinde kwam daar verandering in!
Grote zus kreeg opnieuw roze wangen en een
(afzichtelijk, maar da's mijn bescheiden mening)
kroontje op 'r voorhoofd.
Maar waar Madelief toch ook al aardig richting prinsessenspullen gaat bewegen,
(Nauwelijks beinvloed door diezelfde grote zus...)
Koos ze nu toch heel duidelijk voor een stoere leeuw.

En ik zeg er nog bij dat ze net zo serieus keek toen het er 's avonds weer van af ging...

Oh... en Joep bleef (vooralsnog) liever zichzelf!   

Life in pictures - Madelief

Madelief's life!

1. In my old room

De eerste kamer van Madelief, die ze dus moest delen, van buiten af gezien.
Precies een week voordat Madelief (en Joep) die kamer zelf van die kant gingen bekijken.
Die twee hadden daar een stapelbedje neergezet en Madelief lag boven.
Mij enorm in m'n ribben te prikken.
Mijn hemel!!
Dat ik niet gewoon om viel!
Rollen ging makkelijker dan lopen; dat weet ik nog wel....
En ik geneer me met terugwerkende kracht weer niet voor hoe ik er uit zag.
Op de achtergrond trouwens zus c.q. tante die een blik werpt op de toenmalige kamer van neefje die daar toen nog zo'n eh... vier-en-halve maand zou blijven zitten.

2. I'm proud of

Een Madeliefje van een half jaar oud.
Haar eerste kerst.
In een te schattig jurkje.
En oom had z'n fotocamera bij zich.
Madelief ging er eens lekker voor liggen.
Dat leverde een leuk stapeltje leuke foto's op.
Maar dat interesseerde Madelief niet zo.
Maar die aandacht.
Ze zwol van trots.....
(Kijk maar naar die wangen!)

3. With an old crush

Ratje.
Ofwel 'Latte'.
Hij en Madelief waren een tijdlang onafscheidelijk.
En toen verloor Madelief 'Latte'.
Wij zoeken.
Bleek Ratje in de fietstunnel te liggen.
Nadat Madelief hem kennelijk niet goed had vastgehouden toen ze voorop zat.
Ratje lag er nog.
En wij prijsden ons gelukkig.
Want we herinnerden ons 'Noe' nog (zie 'Life in Pictures - Brecht' ).
En dus leerden we Madelief Ratje in bed achter te laten.
Waar ze hem nu 's avonds weer enthousiast ontmoet.
Maar overdag.
Scheiden dus hun wegen.
Verstandig hè?!

4. Being a child again

Toen broertje op de wereld kwam, bleef Madelief hoog in dat stapelbed liggen (zie 1. In my old room).
En haar hartslag stortte in.
Tot bijzonder alarmerend laag tempo.
En dus gingen Madelief en ik de lift in.
In allerijl naar de OK.
Ik ging onder zeil, werd keizerlijk opengesneden en Madelief werd veilig en wel op de wereld gezet.
Terwijl ik nog lag te slapen, werd Madelief getest en gezond bevonden, gevoed en aangekleed.
Toen ik haar voor het eerst zag, werd meteen gezegd dat ze toch echt even in de couveuse op de kinderafdeling moest liggen.
Niet dat ik me zorgen hoefde te maken....
Ging ze weer bij me weg.
Gelukkig hadden we de foto's nog.
Die Marc al had gemaakt.
Ik zag deze.
En werd zo enorm verliefd....

5. Drunk

Dochters -schuine streep- zussen

6. Good times

Bad picture, want met een glazen deur ertussen genomen, maar absolute good times.
Dansen!
Op de peuterspeelzaal!!

7. My favourite holiday

Ook bij Madelief niet zo veel vakantie-ervaring.
Maar ze ontdekte dat ze op Vlieland een heeeeeeeeele grote zandbak hebben.
En dus werd dat (vooralsnog) Madelief 'r favoriet.
Neem 't 'r eens kwalijk.....

8. My favourite outfit

Ik heb gezocht naar een foto van Madelief in haar nachtjapon.
Die vind ze namelijk prachtig.
Ze heeft zichzelf geleerd zich uit te kleden en die nachtpon aan te trekken.
Omdat ze 'm zo mooi vindt.
Eenmaal aan, kirt ze voortdurend 'ses, ses'.
Omdat ze zichzelf een prinses vindt.
In die nachtjapon.
Maar ik heb er dus geen.
Foto, bedoel ik.
Van die nachtjapon.
Dan maar van één van haar eerste jurkjes.
Omdat jurkjes altijd favoriet zijn.

9. Making a goofy face

10. With something cute
 
Madelief, nog maar net geboren, sliep niet.
Ze huilde.
Oorverdovend hard.
En hartverscheurend lang.
En ze sliep niet.
Tot we haar op ons borst legden.
Op haar buik dus.
Toen viel ze in slaap.
Zo cute.
Bij pappa.
Over 'cute' gesproken....

11. A beautiful memory
Ik blijf er bij; het leventje van zo'n minimensje....
Alsof ik daar één foto van heb die die hele, die prachtige, die onuitwisbare herinnering kan uitdrukken...

12. Didn't know it was taken

Kinderboerderij.
Spelen.
Ijsje.
Tja... dan let je niet altijd op de camera.
Geeft niks!

13. How I want the world to see me

Ik weet niet precies wat het is, maar op deze foto staat het.
Niet dat licht chagrijnige wat je zou kunnen zien.
Maar dat 'ik red me wel'.
En ik geloof haar.
Maar help 'r voorlopig met liefde nog een stuk op weg!

14. How I would like to spend every day

In dit geval is het tekenen.
Maar het kan van alles zijn.
Geconcentreerd in 'r eentje 'r gangetje gaan.
Als het mee zit uuuuuuren lang.

15. That makes my heart run

Van wie hebben ze dat toch??

16. That makes me smile

Zou het bij die eerste kerst begonnen zijn?
Dat ze flirten met de camera zo leuk vind?
Of is het gewoon de individuele aandacht?
Hoe dan ook. Als zij in dat kadertje van het fototoestel valt, lacht ze niet meteen.
Meestal als de foto al genomen is.
En dat weet ze.
Donders goed.

17. With something I love

Beste vriendin: oma....

18. Someone I misss

Ik kan er niks aan doen.
Hij zou het geweldig hebben gevonden.
Nog meer van die kleinkinderen.
Life goes on.
Maar ik blijf het triest vinden...

19. On my birthday

Madelief werd één.
Later natuurlijk twee.
En over twee-en-halve maand alweer drie.
Maar hier werd ze één.
En jolig.

20. Most recent

Zij en ik samen.
Verder niemand thuis.
Zij een boterhammetje; ik de camera.
Allebei blij.

Lief Miefje, voor dit logje heb ik me door een enorme berg foto's van jouw leventje heengewerkt. Met liefde. En heel veel 'aaaah!'s.
Dat de verzameling zich nog maar jaaaaaarenlang mag uitbreiden met nog minstens zo veel plaatjes. En dat ze allemaal van 'beautiful memories' zullen zijn! 

Hobbies: leure

En natuurlijk heeft ook ons Miefje een hobby!!
Zij blijkt een fanatieke leurder.
Waarbij u de 'k' er zelf bij moet denken.

Iedere keer komt ze met een prachtig kunstwerk thuis van de peuterspeelzaal.
Waar zij het dus wel enorm naar haar zin heeft.
Zij gaat dus huilen als Marc weer terug komt.
Omdat ze dan weer naar huis gaat....
(Zou ze verwisseld zijn na de geboorte???
Dat handje zonder pink herinner ik me van direct na de geboorte,
maar Madelief... 
die heb ik niet geboren zien worden...
zou dus kunnen....
Rechtmatige eigenaar:
U krijgt haar niet (ik zeg: NIET) terug!!)

Bovendien maakt Madelief onderscheid.
Tussen 'tenenen' en 'leuren'.
'Tenenen' is lijntjes maken.
Waar 'leuren' synoniem is voor een vel papier voorzien van een kleurtje.
Bij voorkeur met de viltstiften van Brecht.
Waar we zo pedagogisch begonnen met de waskrijtjes...

'Leure' dus.
Da's best een leuke hobby.
Doorgaans met links.
Soms een beetje met rechts.
Maar da's beduidend minder.
Maar hard werken is het.
Terwijl Joep voor het achtergrondgeluid zorgt.
Getuige Madelief 'r serieuze hoofd.
(En waarom dat hoofd zo wit ziet en voorzien is van wallen.... laat maar...!!) 

   

   

Jinglebells

Kerstboom weg.
Kerstversiering weg.
Vuurwerk afgestoken.
Alles weer 'normaal'.
Hoewel...
Madelief is,
bij kassa zeven,
nog altijd in kerststemming....

Kleurverschil

Sinds Brecht een week geleden naar de musical ging.
Is de cd 'Roodkapje' de best beluisterde in huis.
Brecht zingt alle teksten feilloos
Of anders grappig fout
Enthousiast mee.

Madelief danst vrolijk mee.
En 'zingt' ook al mee.

Maar wij vragen ons af....
Zou ze kleurendoof zijn???

Hoe was het ook al weer? - Madelief

Klein meisje.
Keek met anderhalf jaar terug op 2007
Dat was aan het begin van het jaar.
Het lijkt zo kort geleden.
Maar er is alweer een jaar voorbij.
Ze is al tweeenhalf.
En kijkt nog maar eens achterom:

Gaf Madelief me vaak zo’n apart gevoel van binnen. Brecht en Joep lijken op elkaar. Zij is anders. Zij is anders dan iedereen! Of zie alleen ik dat?? Wat dan nog?
Zij is het moeilijkst te peilen. Voor mij althans.
Maar ze komt er wel, ze redt zich. Dat zegt ze niet tegen me, dat draagt ze uit. En ik geloof ‘r. Met liefde! 

At Madelief steeds vaker slecht. Gaat blij aan tafel zitten om vervolgens beledigd haar hoofd weg te draaien als je ‘r ene hap voorhoudt. Zelf eten is veel interessanter, maar dan houdt ze goed de schijn op: roert wat in de aangeboden dis en steekt slechts lege lepels of vorken in haar mondje waarna ze vreselijk eigenwijs kijkt of we ‘r wel goed zien eten.
Uitgerekend mijn dunne, fragiele meisje…
En ik prent me in dat ze nog aardig wat brood binnen krijgt….

Bewoog Madelief zich op haar manier door het leven. Zoals ik al zei; anders dan de anderen, maar zo vreselijk leuk om te zien. En Madelief zien dansen is een lust op zich. Baal er van dat ik nog nooit behoorlijk heb kunnen vastleggen hoe ze als vaandeldrager door de kamer loopt als Brecht weer eens naar Doornroosje wil kijken. Compleet met (fictief, uiteraard) vaandel en opgericht hoofd en opgeheven knieen.
Beweegt ’t smalle vingertjes overigens ook gracieus als ze wat-dan-ook volledig kapot zit te friemelen!

Kreeg Madelief met name de laatste weken nogal een hekel aan het slaapgedrag van ‘r broer. Hij vind het om een uur of twee ’s nachts wel genoeg geweest met slapen en gaat dan roepen om pappa, mamma en zelfs om oma. Laatste komt niet want die woont toch echt een paar huizenblokken verderop, maar pappa en mamma draaien afwisselend nachtdiensten. Zodra ze bij Joep komen kiest Joep of ie weer gaat liggen en het ritueel gaat herhalen over ene kwartiertje of dat ‘ie ruzie gaat maken. En Madelief krijgt, met haar bedje in de zelfde kamer, dus ook nog eens niet genoeg slaap. Het gevolg is dat ons Madeliefje er ’s morgens nog wel eens slap bij staat. (Pappa en mamma hebben verbouwplannen en willen een eigen kamertje voor alle drie, nou nog even een (gedeelte van) de Staatsloterij winnen!!

Ontplooide Madelief een liefde voor poppen. Brecht is nog steeds niet echt een poppen-kind. Madelief heeft er inmiddels een paar gescoord, ook de ‘oude’ van Brecht en lijkt er wel raad mee te weten. Kusjes te over voor de poppen!

Geloofde Madelief nog steeds heel vaak dat wij haar niet hoorden huilen. Om er dan nog een schepje bovenop te doen! Onze trommelvliezen raken er maar niet aan gewend…

Leerde Madelief minder goed praten dan ik toch echt even achter ‘r gezocht had. Geeft niks, maar soms is het lastig in de communicatie. Dat gaat Madelief nu parten spelen. En ik heb een klein voorgevoel, of is het hoop?, dat Madelief straks opeens veel meer blijkt te weten dan ze ons al die tijd heeft willen doen geloven. Dat is wel een beetje zoals Madelief alles aanpakt: wachten tot je het onder de knie hebt, dan pas mee gaan showen. Ik hebenorm veel zin om lekker met dat kleine meisje te babbelen!

Knuffelde Madelief vooral als het haar uit kwam. Kusjes uitdelen doet ze (op verzoek) nogal gemakkelijk, ook aan wat minder bekenden. Maar onaangekondigd knuffelen komt je op een protesterend ‘Nee!!’ te staan. Inclusief zwaar beledigd kijken.

Luisterde Madelief…. Eh… sorry…. Wat zei je?? (Laten we het op de leeftijd houden….)

Domicilie

Ik ben Madelief.
Ik ben twee jaar.
...
En eh...waar kom ik ook al weer vandaan???

Sorry... ik kan er effe niet opkomen....

Bel

Madelief is snipverkouden.
Rood neusje.
Waterige oogjes.
Open mondje.
En maar snotteren.
Een vrij zielig Madeliefje, zeg maar.

Maar ha!
Die taalontwikkeling gaat lekker door!
Zo constateren wij tevreden ondanks haar verkouden status.
Ze wijst op haar neusje.
Kijkt nog een beetje extra zielig.
En zegt:
"Bel.."

En als ik niet snel genoeg klaar sta met een zakdoekje.
Wijst ze niet meer.
Kijkt niet meer zielig.
En stampvoet nog net niet:
"Bel. Bel! Bel!!"

Kleine snotneus!!

Kaas!

Ik kan het niet uitleggen.

Waarom ik zo vaak om ‘r moet lachen.
Gewoon als ik ‘r zie.

Of hoor.

Hoe ze voor de 73^ste keer in een half uur ‘nee’ zegt.
Of hoe ze in een boekje zit te bladeren.

Of hoe ze zit te zingen aan tafel.

Overtuigd van haar talent.

Het kan bijna niet missen.

We krijgen nog een zware dobber aan deze dame.

Een Madeliefje dat zich niet zonder handschoentjes laat plukken.
Dat zo teer en wankel lijkt.
Maar goed van zich af kan bijten.

Maar nu moet ik nog zo vaak om ‘r lachen.

Maar er is één ini-mini-klein nadeeltje aan dit dametje...

Eigen wijze

Ze aanschouwt

Haar leventje

En alles daarin

Nieuwsgierig

Concluderend

En vooral eigenwijs

Ze heeft veel van zus

En het nodige van broer
Maar is altijd zichzelf

Ze imiteert grote zus

Ze intimideert ‘grote’ broer
Of...
Nou ja...

Doet daartoe een poging...

Maar doet alles
Op haar manier

Babbelt

Lacht

Danst

Speelt

Ruziet

Bijt van zich af

Gaat vrolijk verder

Alles op haar eigen wijze

Manier

Ze pakt me

Helemaal in

En dat laat ik gebeuren

Met alle liefde

Voor haar

Eigen wijze

Onderuit met een boek

Terwijl Brecht wacht tot oma en vriendje (ieder apart...) weer terug zijn van hun vakantiebestemming;
Terwijl Joep niet meer loopt maar simpelweg danst (ik probeer een filmpje, maar steeds niet voldoende kwaliteit...):
Terwijl pappa steeds tijdverdrijf voor drie én hemzelf probeert te vinden;
Terwijl mamma nog even de laatste werk-loodjes wegwerkt;

Heeft Madelief de vakantiestand nu toch echt gevonden!!

Gewoon...
Lekker onderuit..
Met een boek!!
(Lees; de door mijn werkgever gratis verstrekte agenda 2008)



 

Mamma hoopt spoedig te volgen!
(Zij het dan zonder horloge, vanwege het motto 'Ik heb geen horloge; ik heb de tijd!")

Efteling / Bloed aan de Paal

Voor de duvel niet bang
Zo concluderen we na een dagje Efteling
Brecht is nog steeds niet helemaal gerust op die enge draak
En Joep gilt terwijl hij er met een grote bocht omheen loopt
Maar zij niet
Zij wijst nieuwsgierig naar de rook uit z'n neus
De neus van de draak, bedoel ik....

Het trillen van de grond bij de trollenkoning
Brecht grijpt snel m'n hand
Joep loopt brullend weg
Zij lacht er om
Swingend op m'n arm bij de Indische Waterlelies
Enthousiast bij de voorstelling met Roodkapje, wolf, fakir en heks
Blij zwaaiend in de Carnaval Parade
Overal dapper rondstappend
 
 
   
Te moe om te protesteren als ze weer in de buggy gaat
Maar slapen in de auto?
Zij niet!
Oogjes steeds kleiner
Maar vrolijk zingen zal ze

Zeg Madelief...

Zeg Madelief,
Ben jij niet dat meisje dat met een frons leek te zijn geboren?
Dat meisje dat zo slecht at?
En zo slecht sliep?
En dan alleen maar op haar buik?

Zeg Madelief,
Ben jij niet dat meisje dat zo in zichzelf gekeerd leek?
Dat meisje met wie het zo moeilijk was contact te maken?
Dat meisje dat wel eens lachtte,
zelfs een allerliefste lach,
maar nooit eens met geluid?

Zeg Madelief,
Ben jij niet dat meisje die niet verblikte?
Of verbloosde als wij je kietelden?
Dat meisje dat tegen ieder porretje was bestand?


Zeg Madelief,
Ben jij niet dat vrolijke grietje?
Dat meisje wat doorgaans zo lekker eet?
Dat meisje dat nog een uurtje in bed ligt te kwebbelen maar dan lekker gaat slapen?
Heerlijk op je zij?

Zeg Madelief,
Ben jij niet dat meisje dat, om energie te sparen, teruggaat naar niveau 'low level'?
Als je ziek bent of verkouden of last hebt van doorkomende tanden of kiezen?
Dat meisje waarvan we dan weten dat je niet helemaal 'lekker in je velletje' zit?

Zeg Madelief,
Ben jij niet dat meisje dat totaal niet meer eenkennig is?
Dat meisje dat op alles en iedereen afstapt?
Dat meisje dat dan contact wil maken?
Omdat ze zo nieuwsgierig is?

Zeg Madelief,
Ben jij niet dat meisje dat de hele dag in zo'n heerlijk brabbeltaaltje praat?
En zingt en danst op iedere vorm van muziek, waar dan ook?
Dat meisje dat zo heerlijk schateren kan?
Om haar eigen grapjes én die van anderen?
Dat meisje dat al gaat giechelen als je in de richting van haar zij, oksel of borstbeen wijst?
Dat meisje dat de lol van het leven inziet?

Zeg Madelief,
Weet je dat wij daar dan weer heeeeel erg vrolijk van worden?

Alledaags momentje

Madelief eet na 'r boterhammetjes nog even een banaantje toe....

En dus geniet ik dagelijks met volle teugen!

Los zei ik toch

Ze trekt haar kleine neusje op en lacht.
Ze straalt.
Ze is zichtbaar trots.
Ze zingt erbij.
Ze wisselt dat af met 'pappa' en 'mamma' .

Ze trekt haar kleine neusje op en lacht.
Ze straalt.
Ze bibbert op haar voetjes in kleurige maillots.
Ze rijkt al naar mijn toegestoken hand.
Ze kijkt hoe ver het nog is.
Ze durft al een kleine omweg aan.
Ze sluit zich aan bij haar grote broer.

Ze trekt haar kleine neusje op en lacht.
Ze straalt.
Ze doet het zoals alles in haar eigen tempo.
Ze wil het echt kunnen als ze het dan eindelijk echt doet.
Ze doet alles met verfijnde gratie.
Ze zakt tevreden terug op haar knietjes.

Ze trekt haar kleine neusje op en lacht.
Ze straalt.
Ze voelt zich een hele grote griet.

Ze trekt haar kleine neusje op en lacht.
Ze straalt.
ZE LOOPT.

Ze trekt haar kleine neusje op en lacht.
Ze straalt.
Ze is Madelief.

Lezen

Brecht is vier.
Brecht gaat net twee maanden naar groep 1 van de basisschool.
En Brecht herkent wel letters.
Probeert ook af-en-toe een naam te schrijven.
Maar kan natuurlijk nog niet lezen.
Lijkt me logisch...

Joep kan uiteraard ook niet lezen.
Het jochie is anderhalf.
Zou wat wezen, zeg.
Als 'ie kon lezen!

Voor Madelief geldt natuurlijk hetzelfde verhaal.
Ook anderhalf.
Maar toch...
...
Het is dat ze de boel op z'n kop houdt.
Anders zou ik 'r geloven!!

Terugblik op 2007 - Madelief

Brecht, Joep en Madelief; ze hadden het natuurlijk helemaal niet door.
Dat er een jaar was afgelopen en dat er een nieuw jaar begon, bedoel ik.
Logisch ook, want hun leventje gaat 'gewoon' door; in net zo'n sneltreinvaart als anders.
Maar toen ze afgelopen nacht gedrieën voor het raam naar het vuurwerk zaten te kijken, beseften ze wel opeens dat dit een andere nacht was dan anderen.
We hebben het geprobeerd uit te leggen...
Weinig resultaat.
Nog een poging, nu aan de hand van het stokje van Inge dat we dus net als Toaske maar even (alsnog) van haar lenen.
In de maagdelijkheid van 2008, blikten de brossies dus alsnog even terug op 2007.
(En dat doen ze dan maar in volgorde van historische opkomst...)

In 2007:
Gaf Madelief zich nu en dan helemaal bloot; maar dan vooral op de commode.

At Madelief veel meer dan je zou denken als je dat kleine lijfje van 'r ziet. Regelmatig de grootste drie eters van de brossies. Haar mond gaat al wagenwijd open als er een vork of lepel in beeld komt.

Bewoog Madelief zich ongeveer net als 'r broer. Alle fases van omrollen tot een enkele losse stap zijn doorlopen en de laatste fase stelt ze uit tot ergens in 2008. (We wachten niet tot 2009, als het daar naar uit gaat zien, dan halen we er maar (weer) wat hulp bij.) En verder was ook zij vaak op haar loopfietsje te vinden. En al die bewegingen doet ze met veeel meer gratie dan 'r broertje. Bovendien ontpopt Madelief zich tot muziekliefhebber die op alle soorten en stijlen staat te swingen; schudden met dat kontje en armen in de lucht!!

Kreeg Madelief bwondering voor opera- en operettezangeressen!! Zij wil ook zo'n stem en oefent veel, vaak, hard en vooral ongewenst. Ze lijkt voornemens dat te blijven doen. Van een eerste actie om haar, ondanks de jonge leeftijd van 18 maanden, op de gang te zetten als ze weer eens gilt, werd ze niet warm of koud. Ze hield op met gillen maar ging de trap (waar geen hekje voor kan) op klimmen en ging vervolgens weer gillen toen wij haar om veiligheidsredenen naar beneden haalden...

Ontplooide Madelief niet eens een schuldgevoel jegens haar vader voor het afleveren voor zo enorm veel poepluiers. Met haar gemiddelde van 3 per dag (dit is exclusief de enkel 'natte' luiers)helpt ze in haar eentje Het Kruidvat aan een geweldige omzet.

Geloofde Madelief heel vaak dat ze kennelijk een leuk wijffie is en moest dus heel veel lachen om zichzelf. Omdat het een grijns van oor-tot-oor betreft inclusief een klein opgetrokken neusje, lachen pappa en mamma doorgaans wel mee...

Leerde Madelief dat haar broertje sterker is dan zij en dat hij harder kan slaan en aan haar haren kan trekken. Als verweer probeert Madelief af-en-toe een stukje broer op te eten. Zover is het nog nooit gekomen maar haar tandafdrukken hebben al een paar keer in Joep z'n handje of wang gestaan...

Knuffelde Madelief met veel meer overgave dan het (halve) jaar ervoor. Wat er is gebeurd, we weten het niet, maar we klagen niet want met name het laatste half jaar is Madelief zoòòòò vreselijk veel meer relaxed dan voor die tijd. Ze zit beduidend lekkerder in haar vel, lijkt haar draai te hebben gevonden en deelt dat graag op z'n tijd met pappa en mamma.

Luisterde Madelief heel graag naar muziek. Zittend gaan de armen in de lucht en staand schudt ze met 'r kleine kontje. En altijd is er een grote lach op haar gezicht. De eerste play-back-bewegingen zijn ook gesignaleerd! Misschien is Madelief wel de jongste fan van de Top2000. Maar til haar niet op om met 'r te gaan dansen!! Het dansen is leuk, maar je mag niet meer stoppen; doe je dat toch, dan geeft ze een langdurige en trommelvlies-onterende aria ten gehore....

De eerste keer

Ja, Brecht gaat vandaag voor de eerste keer (alleen) naar de basisschool.
Mamma is dus benieuwd hoe ze thuis komt (ja, achter op de fiets of eventueel in de auto natuurlijk!! Maar ik bedoel, in welke gemoedstoestand...)

Maar er gebeuren hier vandaag wel meer dingen voor het eerst.
Madelief bijvoorbeeld...
Die ging, als laatste van de brossies, voor het eerst naar de kapper.
Niet heel veel er af. Maar wel wat beter verzorgd.
En zelf vinden we het zo grappig in dat nekkie, waar ze inmiddels een flink matje had.
En Madelief??
Die keek uiteraard alsof ze al 25 jaar lang maandelijks in de spiegel van de kapper kijkt...
   
                                

Hoeveel gezichten heeft een Madeliefje??

Ik kan het u eerlijk waar niet zeggen...
              
              
              
              
              

Dit is namelijk slechts een kleine greep uit de collectie van een (zondag)middag!!

(Bij-de-weg, zoals de fransen zeggen, Brecht had een heerlijke ochtend!! Mamma zoekt nog naar de woorden er voor (...) en besteed nu weer even aandacht aan een ander kind uit de 'kudde'; ook wel weer eens eerlijk...!!)

There's a rat in my.. eh.. wasmand!!

Brecht had ooit een favoriete knuffel.

Wat ik wel een begreep.

Een heerlijk zachte knuffel.

Maar ook lekker stevig.

En hij keek supertrouw uit z’n ogen.

Een neushoorn.

Brecht noemde hem ‘Noe’

En nam hem overal mee naar toe.

(Niet alleen omdat dat zo leuk rijmt)

Maar daarin schuilt natuurlijk een groot risico:

Verliezen….

En dat gebeurde.

Vermoedelijk ergens midden in een winkelcentrum.

Onvindbaar.

Ooit gekregen van kraamvisite.

Geen idee waar ‘ie vandaan kwam.

‘Noe’ kwijt en Brecht ontroostbaar

Ging met een gezicht vol tranen én met moeite slapen tussen een koe, een pinquin (“pinnin”) en een bergje varkens.

De volgende dag koos ze schoorvoetend één van die varkentjes om haar overal te vergezellen.

Alsof het noodlot een grap uithaalt.

Want twee dagen later was het varkentje, wat nog naamloos bleef, eveneens onvindbaar.

Opnieuw koos Brecht een nieuwe metgezel.

Gek genoeg een raar, niet al te zacht, goedkoop ding.

Had ooit als kinderverrassing op een kinderpannenkoek gelegen.

‘Muis’ ging ‘ie heten.

En dat is niet zo raar, want dat moet het beest ook voorstellen.

Ze neemt het niet meer overal mee naar toe.

Dat hebben we eruit geslagen

Omdat we dat kwijtraken nou wel gehad hadden.

(En dit is natuurlijk niet (helemaal) waar).

Maar ze wil hem nog wel naast zich in bed.

Joep heeft ook een favoriete knuffel.

Maar hij vindt het vooral leuk om dat ding uit z’n bed te gooien.

Is er verder niet zo aan gehecht.

Maar als íe echt heeeeel verdrietig is.

Omdat z’n tanden tegen z’n tandvlees aan duwen, bijvoorbeeld.

Dan wil íe dus die ene.

Madelief is veel meer gehecht aan het beestje dat ze uit het grote aanbod koos.

Een ratje wat we ooit bij Ikea kochten.

En inderdaad; lekker zacht en vier pootjes om hem lekker aan vast te houden terwijl je duim in je mond zit en dan ook nog een stevige staart om flink mee te friemelen terwijl je langzaam in slaap doezelt.

En toen Madelief effe niet zo lekker in ‘r vel zat,

Achteraf waarschijnlijk omdat de waterpokken op uitbarsten stonden.

Moest ook het ratje overal mee naar toe.

En ja hoor…!!

Marc is de hele route nog terug gelopen.

Niks meer gevonden….

Madelief in- en inverdrietig,

Sliep niet toen ze zonder ratje naar bed werd gebracht.

Maar ik had bij neefje, nog voor hij geboren werd, ook twee van die ratten op z’n kamertje gezien.

Kon hij er misschien eentje missen?

Het afscheid was pijnlijk maar Madelief kreeg er met liefde eentje mee naar huis.

En, wat me verbaasde, ze accepteerde ‘m meteen.

Geen moeite met het feit dat íe nog niet naar haar rook…

Nou ja, mooi opgelost!

Een week of twee geleden ging ik op een vrije dag, met Brecht in m’n kielzog, naar de Ikea voor een nieuw ratje voor neef Youri.

We deden er voor hem ook nog wat rente bij.

En omdat het ‘Noe-trauma’ nog in m’n geheugen staat gegrift, kocht ik ook nog twee reserve-ratjes voor Madelief zelf, want je zult net zien…..

Gisteren was het ratje niet verdwenen maar wel even zo snel niet te vinden.

Waarschijnlijk samen met ‘r drinkbeker heel goed onder in de speelgoedmand opgeruimd.

Door Madelief zelf, wel te verstaan.

Dus pakte Marc even snel zo’n nieuwe voor ‘r middagdutje..

Mokkend ging ze akkoord.

Deze was anders dan anders.

Maar ook zo lekker zacht.

Ook van die handige pootjes.

En ook zo’n lekker staartje.

Vooruit dan maar!

De originele rat kwam al snel weer boven water en Madelief was weer tevreden.

Maar ’s avonds bleek de rat nog in het campingbedje in de tuin te liggen.

Da’s een trap naar beneden; een deur door; een tocht door de huiskamer waar Brecht nog even wat laatste energie staat op te maken; de achterdeur door en nog een buitentrap af.
En uiteraard de zelfde route weer terug.

De reserve-ratten zijn slechts 1 trap van Madelief ‘r bed vandaan.

En Madelief maakt heel veel herrie als ze verdrietig is….

Ik koos dus voor die ene trap.

Om alsnog de andere twee af te moeten en Brecht te vragen even opzij te gaan.

Want Madelief was geenszins van plan de nacht in te gaan met deze ‘nepper’….

De twee aangeschafte reserve-ratten liggen inmiddels in de wasmand tussen de kleren van Madelief.

Ik schat echter zo in dat ze er niet intrapt…

Heb ik ze voor niks gekocht.

En da’s zonde….

Dus mocht u mij nog eens tegenkomen met een rat op m’n schouder….

…het is een geen echte hoor; gewoon een knuffeltje uit Zweden….

Een nieuw geluid

Haar ogen hebben geen moment rust

Alles ziet ze.

Of wil ze zien.

En dat is een serieuze zaak.

Het lijkt bijna een roeping.

En alles wat ze ziet, moet dan uitgebreid ‘befriemeld’ worden.

Vol concentratie.

Pure ernst.

Eerst waren er (kennelijk) lichamelijke ongemakken die haar stoorden.

Terwijl zij een taak had te volbrengen.

Doorgaans een frons op haar hoge voorhoofd.

De pijntjes verdwenen, het slapen ging steeds beter, het groeiende haar maskeerde meer en meer het hoge voorhoofd terwijl de frons voorzichtig verdween.

Maar de ernst bleef.

Lachen doet ze wel, tuurlijk.

Allervriendelijkst zelfs.

Maar alles heel beleefd; een brede grijns en ‘r hele gezicht lacht mee.

Maar altijd zonder al te veel geluid.

Terwijl broer het schateren lijkt te hebben uitgevonden.

En zus het giechelen tot een kunst heeft verheven.

Zij kunnen beiden absoluut niet tegen kietelen.

Met een klein porretje in hun zij, garandeer je een harde lachsalvo.

Terwijl Madelief je doorgaans vragend aankijkt

Als je bij haar hetzelfde doet.

Haar lange haartjes moeten inmiddels in een fonteintje op ‘r hoofd.

Omdat ze anders weer moet fronsen om tussen de haren door te kijken.

En als ze, met fontein en al, vriendelijk naar me ligt te lachen terwijl ze op de commode ligt en ik haar schattige jurkje verwissel voor een pyjama waarin ze er ook weer zo lekker uitziet, vind ik opeens een doeltreffend kietelplekje; boven op ‘r borstbeen.

Ze schatert en giechelt tegelijk!!

Met een heerlijk geluid.

Een geluid wat ik nog nooit heb gehoord.

Maar waar ik waarschijnlijk extra blij van wordt omdat we er zo lang op hebben moeten wachten.

Madelief is 14 maanden.

Madelief ‘r lach klatert over onze ‘kinderafdeling’….

Imitator imiteren

Voor zover ik uit de verhalen begrijp

Én voor zover ik het me kan herinneren.

Kon ik vroeger goed ‘alleen’ spelen.

Met playmobil, met lego, met m’n grote babypop die ik om mij onbekende reden ‘Suzanne’ noemde, met m’n zus of met met viltstiften.

Maar ik zat ook graag bij m’n moeder op schoot.

M’n oor tegen haar borst die een geweldige klankkast bleek voor alle woorden die ze uitsprak.

M’n ogen daarentegen bij voorkeur (stiekem) gericht op de mensen voor wie die woorden bedoeld waren; vriendinnen en (voormalige) buren met wie ze de koetjes en kalfjes, ditjes en datjes en het weer doornam.

De koetjes, kalfjes, ditjes en ook de datjes op zichzelf interesseerden mij niet zo en het weer vond ik ook toen al geen boeiend gespreksonderwerp, maar de woorden gingen dan ook volledig langs me heen.

Ik bestudeerde de uitdrukkingen op de gezichten van m’n moeders gesprekspartners; hun oogopslag; hun maniertjes.

Uren kon ik kijken naar hoe verschillende mensen verschillend in hun kopje roerden, hun sigaret vasthielden en/of uitdrukten, sigarettenrook uitbliezen, kruimels van een koekje wegveegden (om maar wat te noemen).

Gefascineerd luisterde ik naar de verschillende toonhoogtes die ze gebruikten en inzetten om hun verhaal op dat punt kracht bij te zetten.

Mensen kijken vond ik prachtig lang vòòr ik dat ooit op een terrasje had gedaan.
Vervolgens wilde ik dat nadoen.

Net zo praten als zij.

Net zo bewegen als zij.

Net zo kijken als zij.

Net zo roken als zij, maar dan met een potlood of een viltstift.

Wat dan weer genoeg stof was om alleen te spelen.

Om vervolgens bij een volgend bezoek opnieuw goed op te letten om zo mijn pogingen beter en completer te maken.

En nog steeds schep ik er genoegen in om zo nu en dan een imitatie weg te geven.

Brecht was/is nooit zo’n ‘kroeler’.
Alleen als zij het aangeeft.

Zomaar even tussendoor als ik geniet van ‘r leventje, dat wil ze liever niet; daar heeft ze geen tijd voor.

Maar zij haalt haar ‘input’ ergens anders vandaan.

Ze kijkt naar de televisie, ze kijkt naar mensen op straat, ze kijkt in boeken en tijdschriften.

En imiteert soapies en stripfiguren soms schandalig goed.

Ik vraag me af of ik zo jong dat ‘niveau’ al haalde.
Joep daarentegen is bezig met totaal andere zaken.

Hij moet dingen slopen, daar begint het op te lijken.

Op m’n schoot op de bank grijpt ‘ie naar de planten achter me of juist naar spullen op tafel die buiten z’n bereik liggen en waar íe dus even voor over me heen moet klimmen.

Mijn ‘klankkast’ voelt beurs als hij eenmaal in z’n bedje ligt.

Hoe je kijkt en wat voor geluid je maakt, dat interesseert hem geen fluit.

Zolang je maar geen ‘nee’ zegt, wat ‘ie al dondersgoed begrijpt en beantwoordt met een pruillip.

Madelief tenslotte heeft het veel te druk als ze op schoot zit om naar de geluiden in m’n borstkas te luisteren.

Friemelen aan m’n blouse, m’n vel, m’n neus, m’n lippen, een pleister omdat ik vanmorgen met de kaasschaaf in m’n duim sneed of wat dan ook.

En zij lijkt fanatiek te genieten van ons kroelmoment.

Niet door zich lui tegen me aan te nestelen.

Maar juist door oren en ogen goed de kost te geven.

En vervolgens zoveel mogelijk van wat ze hoort en ziet te reproduceren.

De eerste kus-pogingen zijn geregistreerd: een paar likken over m’n mond toen we samen in het zwembadje in de zonovergoten tuin lagen.

Maar sindsdien is ze blijven steken bij klakken met ‘r tong.

Terwijl ‘r ogen vragen om nog eens het goede voorbeeld te geven.

Ze bestudeert me om te zien hoe het moet.

Ik tuit m’n lippen.

En bij haar lukt het nog niet zo goed.

Ik kus de lucht.

En zij produceert het geluid wat daar uit voortkwam.

Ik lach naar haar vanwege haar fanatieke poging.

En zij lacht dezelfde lach.

Ik trek m’n neus op.

Om te zien of ze dat ook gaat nadoen….

En warempel!!

….. maar dan vele malen mooier…

(Maar dat had u waarschijnlijk al begrepen....)

Uit de kast

Ooit kochten Marc en ik een boekenkast voor (slechts een gedeelte van) onze collectie.
Alles van Wolkers van hem; de verzamelde werken van Shakespeare van mij.
En nog veel meer.
Om nog maar te zwijgen van de dozenvol die er niet in pasten.

In de tijd dat Brecht op 'r billen door de kamer schoof, maakten de boeken op de onderste plank plaats voor haar boeken; Dribbel, de grote rode kater, Nijntje en Jip & Janneke; vanaf dat moment waren ook zij vertegenwoordigd in onze boekenkast.
En Brecht was netjes.
Ze haalde er wel eens alle boeken tegelijk uit, maar legde ze even later heel lief weer terug.
Het enige wat niet wilde lukken was de alfabetische volgorde....
En dat Brecht af en toe een leesboek aanzag voor een kleurboek... ach...
Ik deed m'n best om het verschil uit te leggen, maar legde me neer bij het idee dat ze nou eenmaal niet zo zuinig kon zijn op boeken als ik tot dan toe was geweest.
Bovendien wist Brecht heel goed het verschil tussen haar boeken op de onderste plank en de boeken van pappa en mamma in de rest van de kast.
Braaf kind...
(Toen!!!)

Toen Joep en Madelief gingen rollen en later tijgeren door de kamer, hebben we Brecht 'r boeken gedeeltelijk op haar eigen kamer gelegd, en gedeeltelijk verspreid over de andere planken; tussen en bovenop John Irving en Simon Carmiggelt.
De onderste plank was namelijk niet meer veilig!
Broer en zus trokken Brecht 'r boeken uit de kast alsof ze heel veel honger hadden in leesvoer.
Om dat nog wat aan te dikken zetten ze in iedere bladzijde hun tanden en scheurden ze hele verhalen van Annie M.G. aan flarden.

Vanaf dat moment is de onderste plank vaak een plek om (nog meer) kinderspeelgoed even snel op te ruimen.
'Even snel'... maar nog sneller is het er natuurlijk weer uit, waarna een lege onderste plank resteert.
En dat is nou net wat Joep en Madelief het meest fascineert!!

Onderstaand filmpje zou er dan ook net zo goed eentje met Joep kunnen zijn (die in deze situatie wat beteuterd is door het feit dat een bal ongehoorzaam kan wegrollen...).
Ik was helaas te laat voor het vastleggen van het instappen en het uitstappen liet te lang op zich wachten; maar desondanks, presenteer ik met trots:

Onze pratende boekenkast-houtwurm!!!:
     

   

Klein leed

Joep trok vandaag de stoute schoenen aan en bracht alle trucjes in praktijk die hij van z'n zusje geleerd had. Zo zat hij met alle speeltjes om zich heen en bleef Madelief achter met lege handen.

Een typisch gevalletje van klein leed...

Zielig hè... zo'n klein meisje met tranen....

Maar een paar tellen voor ik deze foto maakte, maakte ik een andere.
....

Bonusletter

Volgens mij was het bij 'Cijfers en Letters'.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit bewust een aflevering van dat programma heb gezien, maar toch...
Ik meen dat kandidaten letters kregen om een woord mee te vormen en, in een andere ronde, cijfers om, via allerlei optellingen, vermenigvuldigingen en worteltrek-partijen, tot een bepaald getal te komen, zoiets.
En na ontvangst van een letter of een cijfer mochten de kandidaten dan zeggen of ze die wilden 'houden' of 'weggeven'.

Nou is het zo'n 11 maanden geleden dat wij, zomaar!!, de bonusletter 'M' ontvingen. Eerlijk gezegd buiten de oorspronkelijke spelregels om en we hebben ons afgevraagd of de jury hier wel goed over had nagedacht; om ons die bonusletter te geven. Waar hadden we dat aan verdiend?
Wij waren toen reeds in het bezit (voor zover je daar van mag spreken!) van een 'B' en, hoewel nog slechts heel kort, van een 'J'. 
Bovendien 'heeft' Marc al langere tijd een 'M' die we beiden ook graag gelukkig zien.
En toen dus ook nog die bonusletter 'M'.
Wat voor woord we met die letter wilden maken, wisten we al ruimschoots vòòrdat er ooit sprake was van de komst van een nieuwe letter.
Nadat de bonusletter uit de ingewikkelde verpakking was gehaald, hebben we die letter zo eens een tijdje aangekeken. En we moeten zeggen...ze is best een beetje raar, af-en-toe...
En heeeeel erg een meisje, we houden ons hart heel stevig vast...
Maar wel bijzonder leuk....

Nou hebben we het er onlangs zo eens over gehad en alle voors en tegens tegen elkaar afgewogen en wij, de kandidaten in een moeilijk spel, hebben een besluit genomen:

De 'M' van Madelief.... we hebben besloten dat we 'r willen houden....

Bij de 'M' van Madelief

Kent u die mensen ook?
Of bent u er wellicht zelf zo eentje?
Zo iemand die, als je bijvoorbeeld zegt "Waar is m'n handdoek nou? Ik ben m'n handdoek kwijt!", reageert met "Bij de 'H' van handdoek"...

Waren we vanmiddag toch mooi Madelief kwijt!!

Ik heb de hele 'M' uitgekamd...
Geen Madelief!

Bleek ze bij de 'W' van Waterrat te zitten!!!


                                      
                                       

Lekker wijffie....

The Pink Panther

Rollen, rollen en nog eens rollen. Bij ons in huis minstens zo populair als Nordic Walking bij de rest van Nederland lijkt te zijn.
En doet Joep dat ('rollen' heb ik 't over; Nordic Walking vinden ze alweer 'passé' ;-D ) nog iets fanatieker dan Madelief, ook zij weet alle hoeken van de kamer te vinden.
Joep is wel iets behendiger...  hij kan beter draaien en keren tot íe precies op 't plekkie is waar hij zijn wil. Het is dus niet zo dat hij als 'man' beter kan inparkeren ofzo...

'Zitten' is bij allebei nog steeds synoniem aan 'omwaaien'.
Joep kan het wel hoor, zo met z'n handen voor zich op de grond maar vervolgens kijkt íe je aan alsof 'ie vragen wil wat daar in vredesnaam de lol van is.
Madelief snapt er helemaaaaal niks van.

Maar dat kleine grietje heeft inmiddels in de gaten dat er ook andere manieren zijn om ergens te komen. Dat je het niet hoeft te hebben van halve draaitjes en kwartdraaitjes terug om precies te komen waar dat leuke speeltje of dat gevaarlijke telefoonkabeltje ligt...

Madelief is aan het tijgeren geslagen!!

Op bijgaand bewijsmateriaal (met Madelief in het roze...) trekt ze er (weer eens) een hoofd bij alsof ze het al jaaaaren onder de knie had en het uit verveling eigenlijk een tijdje niet had gedaan, maar feitelijk is dit pas de derde of vierde keer dat we het haar hebben zien doen. (Maar we geven toe; we zouden best één of twee keer gemist kunnen hebben....)

De hoofdpersoon ligt overigens momenteel nog uitgebreid haar nieuwe kunstjes te evalueren (Hadadadadaaaa!!!... Tetetetatatadadada... hèèèè en dergelijke enzovoort) terwijl broer Joep anderhalve meter verder, met duim in de mond, heerlijk ligt te ronken....

Lief Madeliefje

En ja hoor!!
Na Brecht en Joep, is Madelief nu aan de beurt om de lappenmand te bewaken!

Hoge koorts, waterige oogjes en een snotneus vullen de dag, maar ze drinkt goed, heeft vanmiddag goed geslapen en lijkt nu ook lekker te ronken en is onverminderd ons dametje met pit; 'Wat nou ziek?? Ik wil alles om me heen zien en er aan friemelen!!!"
We vertrouwen er dus op dat 't van tijdelijke aard is en ze dit weekend net iets te veel wind langs zich heen heeft gekregen of iets dergelijks.

Want wat zat ze te genieten, lekker onder de parasol (die af en toe eigenwijs was, draaide en een schaduw wierp die wij niet bedoelden...) en heel goed kijken naar alles in een omgeving die ze nog niet zo vaak had gezien.

Het is bepaald geen spannende actiefilm geworden, maar wel een waargebeurd verhaal:
Madelief genietend in de buitenlucht, en let u ook even op haar nonchalante doch speelse balcontact met rechts....

Madeliefje

Zittend in het hoekje van de bank en omhoog kijkend naar mamma (dat ben ik dus....) had ze opeens zo'n ander koppie dan ik tot nu toe van 'r had gezien... Werd ik toch opeens een beetje week achter die camera. (Verder ben ik wel stoer hoor, dat heeft Joep van mij namelijk...)

Kijken of 't bij jullie ook lukt (klikken voor een vergroting geeft waarschijnlijk meer effect...):

Paulus de Boskabouter

Volgens mij was ik zelf net iets te jong voor deze oude kinderserie. Ik geloof dat ik er nog wel wat van heb gezien, maar ik herinner me de serie alleen maar van nostalgische terugblikken en niet van dat ik zelf geboeid voor de tv zat. Misschien vond ik het zelfs wel eng, ik weet 't niet.

Maar!! Er is goede hoop! Er komt een re-make, denk ik.... Of een musical of een theaterversie, ik weet 't niet...

Wat ik wel weet: Eucalypta is al ge-cast!!!!

Het duurde niet lang voor ze 'r hadden gevonden, het maken van goede foto's bleek daarentegen nog niet eenvoudig.......

Maar bij deze worden ze dan toch aan u gepresenteerd, onze kleine Madelief als Eucalypta, is ze niet prachtig??....:

Ze zijn er!!!

De consultatiebureau-arts dacht op 21 december dat Madelief 'r eerste tanden wel met Kerst zou krijgen.

Nou.. dat niet.. maar vorige week waren ze dan toch echt voor 't eerst voorzichtig zichtbaar: twee kleine witte randjes, de één wat hoger dan de ander, in het midden van 'r onderkaak.

Een foto maken is vooralsnog natuurlijk weer zo goed als onmogelijk, maar ze zullen ongetwijfeld nog eens in een log verschijnen!!

Inmiddels kan de ranglijst van het tanden-krijgen van de Brossies dus definitief worden vastgesteld:

1	:	Joep	-	26-okt-06	-	4 maanden en een paar dagen
2	:	Madelief	-	9-jan-07	-	zesenhalve maand
3	:	Brecht	-	12-aug-04	-	ruim 9 maanden

Voor hen die nu denken dat wij overal een wedstrijdje van maken: nee hoor, absoluut niet, maar tanden krijgen vind ik nou juist zoiets waarvan vergelijken zinlozer is dan zinloos... alsof je er ook maar enige invloed op kunt uitoefenen... Tja.. en als zinlozer is dan zinloos... dan vind ik het leuk... compleet zinloos ook weer... maar toch...

Oh enne.. dokter Phaff... die kerstgedachte... zo gek was die nog niet hoor!!... Derde kerstdag draaide Madelief zich voor 't eerst op 'r buik (en voor de tweede keer, en de derde en.. en.. en.. en...). Er was dus een klein beetje wel iets met kerst......

Ons cadeautje

 

Tot nu nog geen enkel verhaaltje in de categorie 'Madelief' op deze weblog. Schandalig!!

Uiteraard was ze vertegenwoordigd in de categorieën 'Alle Brossies' en 'Joep & Madelief' , maar nog geen eentje ging over haar alleen. Werkelijk schandalig! Des te meer omdat Joep er al een aantal had in zijn eigen categorie!

En dat terwijl ze zoooo leuk is, onze Madelief, ons cadeautje.

De eerste weken had ze het een beetje moeilijk, niet zozeer omdat ze, ongeboren, een dusdanig lage hartslag kreeg nadat haar medebewoner van mijn baarmoeder na een redelijk onaangename kennismaking met een vacuumpomp het levenslicht had gezien, door middel van een spoed-keizersnee op de wereld moest komen; ook niet omdat ze de eerste paar dagen moest doorbrengen op de kinderafdeling omdat ze na een zogenaamd 'goede' start toch wat redenen voor verscherpte controle vertoonde, maar wel omdat ze ronduit heel veel last had van buikkrampjes die ze in het jargon, naar ik meen, ook wel 'kolieken' noemen.

Problemen die totaal geen problemen zijn als je van sommige mensen het leed rond ongeboren of pasgeboren kinderen hoort, en we realiseren ons dat we enorme bofbipsen zijn. Maar Madelief heeft er veel en hard om gehuild, hartverscheurend. Terwijl Joep gewoon doorsliep, in eerste instantie zelfs in hetzelfde bedje aan haar zij, zette Madelief vaak een keel op waar de spreekwoordelijke honden het nog spreekwoordelijker brood niet van lustten. Marc en ik hadden ervaring met Brecht die tussen de 4e en de 12e week van 'r leven iedere avond een zogenaamd huiluurtje had wat ruim twee uur aanhield en wisten dat we de huilbuien alleen maar zouden verergeren als we zouden proberen om Madelief te troosten door 'r heen en weer te wiegen, nog maar eens te verschonen, een liedje voor 'r te zingen (als wij gaan zingen is dat sowieso niet bevorderlijk voor je humeur....), 'r nog wat te laten eten of onze vingers aan te bieden om aan een zuigbehoefte te voldoen (een speen lag steeds na een halve tel weer naast 'r mond; daar was ze vrij duidelijk in; daar zat ze niet op te wachten...). Maar je zoekt toch naar een oplossing voor al dat leed van zo'n klein mini-mensje die, door alle tranen heen, zo heerlijk aanhankelijk was en uiteraard voor haar levensgeluk, nu nog zo vreselijk afhankelijk van je is. Ik ontdekte dat het enorm hielp als ik Madelief 'stiekem' op haar buik te slapen legde. Vanwege de gevaren die er aan vast schijnen te zitten, durfden we het 's nachts niet te doen, maar overdag draaiden we Madelief nadat ze weer een half uur vol continu had liggen huilen steevast op 'r buik, waarna ze na enkele tellen in een heerlijk rustige slaap viel. Toen Marc op het consultatiebureau vertelde dat we dit deden, zat ik 'm onder tafel te schoppen en zei snel dat we dat alleen deden waar we bij waren; ik had niet zo'n behoefte aan een lezing over de gevaren van buikslapen bij zuigelingen, al was het maar voor m'n eigen gemoedsrust. Ik wist verdomd goed dat het, ondanks dat het een kleine twintig jaar geleden zelfs werd aangeraden, als 'levensgevaarlijk' bekend stond, maar ik wist ook dat m'n kleine meisje er rustig van werd en er van ging slapen; iets wat tevens de nachtrust van broer en zus bevorderde. 's Nachts deden we het niet, maar gek genoeg was dat ook nooit nodig, na de voeding rond een uur of elf, sliep ze gelukkig gewoon rustig op 'r rug in slaap.

Maar ondanks dat Madelief op deze manier in slaap kon vallen, kon je aan 'r zien dat ze niet zo lekker in 'r velletje zat als 'r broertje, veel fronsen en weinig lachen hoorden kennelijk bij Madelief, die we ook zo graag relaxed en gelukkig zouden zien. Maar langzaamaan werd het huilen minder en draaide ik 'r minder vaak op 'r buik. Geheel volgens alle beschikbare boekjes (en dat zijn er veel...), werd het minder toen ze ongeveer 12 weken oud was. Genoemde huilbuien van Brecht verdwenen op die 'leeftijd' als sneeuw voor de zon, maar bij Madelief was er alleen maar sprake van 'minder'. Ik was er wel blij om, maar ik moet bekennen dat ik het graag nog ietsje minder zou zien....

Ik kreeg m'n zin.... nog een week of drie later begon Madelief veel meer, veel breder en veel vaker te lachen. Ze ging beter drinken en oogde veel meer ontspannen. Waar Joep de eerste weken was gegroeid alsof hij Pokon in z'n fles kreeg, daar leek Madelief nauwelijks te groeien. Dat was slechts suggestie als gevolg van de groeispurt van 'r broer maar nu zagen we toch duidelijk ook Madelief 'r beentjes dikker worden, 'r wangen boller worden en 'r kleertjes strakker om 'r lijfje gaan zitten.

Inmiddels zijn Joep en Madelief bijna 5 maanden en is Madelief een heerlijk relaxed meisje dat al van een afstand naar ons lacht. Nog steeds huilt ze vaker tussen het slapen door dan Joep, maar het is niks vergeleken bij die eerste weken en bovendien is Joep wel heel erg rustig, geen goed vergelijkingsmateriaal dus!

Maar wat gek toch eigenlijk dat ik -eerlijk gezegd- altijd Madelief zie als ons cadeautje; het meisje dat we niet hadden gehad als ik niet opeens spontaan een tweeling had gekregen... Hoe komt dat toch?

Simpelweg omdat ze als tweede geboren is; gewoon omdat ze kleiner is; omdat ze bij de uitgebreide echo's tijdens de zwangerschap altijd heel romantisch (...) 'kind 2' werd genoemd (dit omdat ze 'boven' zat...)?? Ik weet 't niet...

Ik weet wel dat ik enorm blij ben met dit cadeautje; ik hoef het bonnetje niet te hebben, ik hoef 'r niet te ruilen; ik vind 'r leuk en ik wil 'r houden....

Met 'r kleine ranke vingertjes pakt ze pappa's gloednieuwe bril om 'm niet meer los te laten, pakt ze mamma 'r lippen als die 'r een kusje wil geven om ze evenmin nog terug te geven en pakt ze Brecht 'r vlechtjes beet alsof ze de afzonderlijke haartjes wil gaan tellen. En dat alles terwijl ze schattig naar ons ligt te lachen en wij dus niet anders kunnen dat teruglachen. Ze 'kraait' alsof het een lieve lust is en protesteert als wij beredeneren dat het wel weer even bedtijd is. Niet lang overigens; de vissen boven 'r hoofd in een Ikea-mobiel krijgen altijd een gulle lach en slapen vindt ze tegenwoordig heerlijk.

En relaxed dat ze is..... wat doet die Joep nou raar met op z'n buik draaien...wat een gedoe... ik moet er niet aan denken... ik blijf lekker nog even liggen zoals ik lig!!

In verband met Brecht 'r problemen bij het leren lopen, die al begonnen bij het omrollen, willen we dit geen maanden laten doorduren, maar na die eerste maanden waarin het allemaal wat gespannen overkwam, vinden we het maar wat leuk dat ons extra'tje zo de tijd neemt om het allemaal eens rustig doch nieuwsgierig te bekijken....

Een jaar geleden was ik me nog van geen extra'tje bewust, vond ik dat ik wel erg snel een dikke buik kreeg en niet meer normaal op m'n buik in slaap kon vallen (ja... ook mamma slaapt graag op 'r buik...). Iets minder dan 11 maanden geleden, schrok ik dusdanig dat het goed was dat ik me reeds in horizontale positie bevond... maar nu...

Leuk hoor!!!