Volgens mij was ik 9 of 10, zo ongeveer.
Bioscopen met meerdere kleine zalen had je toen nog niet (of ik wist er niet van) en in het merendeel van die grote bioscoop-zalen in Nederland draaide de film ‘Annie’.
In mijn klas gingen een aantal meisjes in de kerstvakantie met het hele gezin naar die film. Die meisjes waren ‘hot’, of in ieder geval kregen ze mijn volle respect. Stel je voor… naa de film ‘Annie’.. dat was wel even wat…. Voor de goede orde, ik was niet zo’n meisje van de wereld, wist niet echt wat er in de wereld te koop was en had eigenlijk geen idee wat ‘Annie’ was….. Allang nadat ik mijn respect had geprojecteerd, ontdekte ik op televisie de aankondigingen van dat spontane weesmeisje met de rode krullen waarvan Patricia Paay de bijbehorende hit in Nederland een succes probeerde te maken (zou Adam toen verliefd zijn geworden??). Maar één ding wist ik wel: je hoorde er helemaal bij als je met je vader en moeder, je zus(sen) en wellicht broer(s) in de kerstvakantie naar ‘Annie’ ging. Helaas…. Voor mij was dat niet weggelegd…..
Ergens rond die tijd kwam mijn vader blij thuis, tenminste, zo herinner ik het me… Hij had vier kaartjes kunnen bemachtigen voor ‘De Jantjes’ in het Luxor in Rotterdam.
Ik had geen idee wat ’t was….
Bleek een musical te zijn….
Ik had nog steeds geen idee wat het was…
Eén ding wist ik wel….het was natuurlijk flink stom!!
Iedereen, werkelijk iedereen (!) ging naar ‘Annie’ en wij gingen naar ‘De Jantjes’, waarvan niemand zelfs maar wist wat ’t was! De naam alleen al! ‘De Jantjes’; ik bedoel… hoe stom kan het zijn???... Mijn hemel, dit kon ik op school natuurlijk echt niet vertellen!!...
‘De Jantjes’, heb ik dat!??!
Ik weet nog dat we naar Rotterdam gingen, in het donker viel het hopelijk niet zo op dat we in een daf reden, naar de jantjes…. De kans dat we bekenden zouden zien was hemel-zij-dank niet zo groot; een geluk bij een ongeluk!!...
We reden nog langs een huizenhoog (ik was nogal klein voor m’n leeftijd….) reclamebord met de aankondiging van de kerstfilm van dat jaar: Annie lachte ons vrolijk toe in haar rode jurkje vanaf een witte achtergrond… Ja!! Wrijf het er nog eens in!! Wij gaan niet naar Annie, wij gaan naar ‘De Jantjes’, ik weet ’t nou wel….
Eenmaal binnen kreeg ik wel een beetje kriebels in mijn buik…. We brachten onze jassen bij een mevrouw die ze ophing tussen jassen van allemaal andere mensen die er allemaal mooi uitzagen, net al wij trouwens… En om de zaal in te gaan, liepen we over een brede trap met hoogpolig tapijt waar ik in dacht weg te zakken. Maar geen Annie, bleef ik mezelf vertellen, misschien wel omdat ik merkte dat ik overstag begon te gaan….
Eenmaal in de zaal vond ik het écht spannend. We hadden goede plaatsen, hoewel ik me dat toen absoluut niet realiseerde.
Het werd donker, het gordijn zwaaide open en niet veel later was ik betoverd.
Carry Tefsen, de vrouw die ik kende als mevrouw Dobbelsteen maar er nu heel anders uit zag, schalde opmerkingen en aanstekelijke liedjes door de zaal en Ank van de Moer dwong veel meer respect af dan de meisjes in mijn klas die naar die film van dat weesmeisje gingen (Kom, hoe heet die film ook alweer….).
Ik zat achterovergedrukt in m’n theaterstoeltje in wat tegenwoordig ‘het oude Luxor’ heet, overbluft door de magie die het theater voor mij bleek te zijn. Ik was ook al eens naar de bioscoop geweest, maar daar was dit nooit met me gebeurd!
Alsof ik zojuist een jeugd-joint had opgerookt; onschuldig maar zeer effectief!!
In de pauze kon ik maar met moeite de neiging onderdrukken om mensen op te jutten hun koffie wat sneller op te drinken. Hoe sneller ze hun kopje leeg hadden, hoe sneller we weer door konden!
Me absoluut niet bewust dat deze pauze er ook, of misschien vooral, voor de spelers was….
Na afloop reden we uiteraard weer terug, in onze daf, naar Gouda.
Weer langs het reclamebord om ons te overtuigen dat we vooral naar ‘Annie’ moesten gaan, maar ik lachte in m’n vuistje. ‘Annie’? Ha! Da’s voor tobbers! Ik had ‘De Jantjes’ gezien, dat was pas wat!
Ik kneep m’n handen tot vuisten om het lekkere gevoel niet via m’n vingertoppen weg te laten stromen. Op deze manier probeerde ik, eenmaal thuis, in slaap te vallen….
De volgende morgen (met toch m’n handen open…) wist ik meteen weer waar ik zo opgewonden over naar bed was gegaan en dit wilde ik aan iedereen vertellen….
Op het schoolplein was niemand onder de indruk. ‘De Jantjes’…??
Yvonn toch, wat moeten we daar nou mee? Wat is dat eigenlijk? Doet er ook niet toe, waar het om gaat is of je naar ‘Annie’ gaat.
Yeah right!... Keep dreaming! Ik weet wel beter!!!!
Toneelspelen liet me vanaf dat moment niet meer los en ik maakte het mijn hobby. Ik was lid bij een aantal amateur-toneelverenigingen in de regio en speelde mooie, minder mooie, geslaagde en minder geslaagde voorstellingen in diverse genres. Van ‘mevrouw Bus’ in een John Lanting-achtige voorstelling met klapperende deuren tot een intensieve rol in een stuk van Sam Shepard, met daartussen stukken van Alan Ayckbourn en Neil Simon tot ‘De Knecht van twee meesters’ in de grote zaal van de goudse schouwburg. Maar ook in huiskamers van mensen die wat te vieren hebben of het gewoon leuk vinden om ‘theater aan huis’ te hebben.
Dat doen we overigens nog steeds; ‘Nu even wel’ van Maria Goos, een voorstelling van amper drie kwartier met vier speelsters, een tafel en vier stoelen.
Nog steeds gaat mijn voorkeur naar voorstellingen zonder pauze. En nog steeds krijg ik kriebels in m’n buik als het licht uitgaat, zowel de keren dat ik in de zaal zit, als de keren dat ik moet gaan ‘presteren’, aan de andere kant van de gordijnen.
Ik heb ‘Annie’ uiteraard later nog wel vaker gezien. En ik vind het best een leuke film, maar wat had ik al die jaren met m’n vrije tijd moeten doen als m’n vader destijds die kaartjes niet had bemachtigd??
Laatste reacties